Ravensbos Prikbord

Welkom op het prikbord van Ravensbos. Dit is wat meer interactief dan het gastenboek. Je kunt hier vragen kwijt, opmerkingen en toezeggingen doen. Ook kun je reageren op het fotoarchief of suggesties doen voor de website, aankondigingen voor tentoonstellingen zoals in het Amerika museum, of gewoon even vertellen dat je een nieuwe wandelroute hebt gevonden in de omgeving van Valkenburg.

Ravensbos Prikbord
Start a New Topic 
Author
Comment
View Entire Thread
Re: Tonni Heller

Heel mooi thema Ben
Ik vind ook dat het verhaal dan genuanceerd moet worden. Maar zoals Jène in zijn boek “Met omtrekkende bewegingen” ook maakt was de cultuur niet zo dat je vroeg waar is die persoon hij verdween gewoon. Dus die reactie lijkt mij authentiek. Zelf heb ik meegemaakt toen ik van Ravensbos wegging dat verschillende mensen ik dacht Johan Meenhuis en een vriend, de zoon van iemand met een keramiek fabriek waarvan de naam me ontschiet, en pater Cartens mij bezocht hebben, maar ik was zelf niet meer in staat de verbinding terug te leggen. Gelukkig gaat het nu beter en pluk ik daar ook de vruchten van. Maar dit brengt me via een omweg ook weer op het huis in Cuijk en de nazorg. Nazorg is er niet en dat is jammer. Honderden jongens zijn door de handen van de OMI-ers gegaan en nu praat men nog steeds over de missie in Afrika…. De missie ligt mi tegenwoordig in Nederland en wat is er mooier een stuk nazorg van de grond te tillen middels het huis in Cuijk? Of zijn wij dat niet waard? Het lijkt mij een prima voorziening als je er eens een paar dagen uit wilt naar zo’n toevluchtsoord te kunnen trekken en onder gelijkgezinden te zijn of dat als iemand ziek is dat hij daar een tijdje verzorgd wordt of als iemand in alle rust een boek wil schrijven dat dat daar kan…. Is dit alles zo bijzonder? Volgens mij is het een noodzaak en armoede als het er niet is.

Re: Tonni Heller en de nazorg

Nog een tweede gedachte Ben
ik stond ermee op vandaag. Het vreemde aan het verhaal van Tonni is dat hij weg moest van Ravensbos. Dat is achteraf gezien onmenselijk te noemen. Daar had hij zijn vrienden en daar was ook de verzorgingsstructuur die hij in de laatste fase van zijn leven nodig had. We kunnen speculeren over waarom dat niet zo geweest is dat lijkt me niet vruchtbaar maar menselijk gezien was dat de plek en ik denk dat de jongens zijn medescholieren hem op handen gedragen gehadden daar zat het hem niet in. Maar ik herinner me uit deze tijd dat de dood ook een soort taboe was. Toen mijn vader overleed in de periode dat ik op Ravensbos was mochten wij hem dood niet zien en later heb ik ervaren dat dat veel beter is als je dat wel doet. We hoeven elkaar niets te verwijten maar laten we wel de zaken onder ogen zien opdat we ervan kunnen leren. En zo ook met het huis in Cuijk als ik de keuze had weggefrommeld te worden in een of ander bejaardenhuis en een plek waar ik nog oude bekenden zou kunnen ontmoeten dan was voor mij de keuze heel eenvoudig. Het feit dat we tegenwoordig al geen keuze meer hebben dat we afhankelijk geworden zijn van wat een "wijze overheid" ons voorschotelt, is mi. pure armoede.